อังคาร, กันยายน 19, 2017

ค้นหา

บริหารความคาดหวัง

      คอลัมน์ “คุยนอกสภา” พร้อมๆ กับคอลัมนิสต์อีก 2-3 คน ที่เคยเข้ามาร่ายรำความคิดในหน้าเว็บไซต์ของ “บลูอิมเมจ” ได้ห่างหายไปนาน ซึ่งจะด้วยเหตุผลกลใดนั้นคงไม่ใช่สาระสำคัญ เอาเป็นว่านับจากนี้ต่อไปผมจะพยายามเข้ามานำเสนอมุมมอง พร้อมๆ กับ น้อมรับความคิดเห็นที่แตกต่างกันอีกครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อสนองความอยากของตัวเอง ซึ่งหากบังเอิญไปสร้างประโยชน์แก่บุคคลอื่นในที่สาธารณะบ้างก็ถือเป็นผลพลอยได้ก็แล้วกัน
 
      ที่ผมพูดอย่างนี้ เพราะผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายกับข้อเขียนของตนเอง และเมื่อไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ก็ไม่ต้องคิดถึงผลที่จะได้รับเพราะ “ไม่มาก” กับ “น้อยมาก” บางครั้งมันก็ใกล้เคียงกัน
 
      ข้อสรุปของความคาดหวังแบบนี้ผมเชื่อว่าหลายคนคงเคยคิด เคยทำ หรือเคยเห็น และหากได้สแกนลงลึกถึงต้นตอแห่งความคิดนั้นเราน่าจะพบว่ามีเหตุผลมาจาก 2 ปัจจัยเป็นอย่างน้อย นั้นคือ มาจาก ผิดหวังจากการคาดหวังครั้งก่อนๆ หลายๆ ครั้งจะต้องทำตัวแบบไม่คาดหวัง (ทั้งๆ ที่อาจจะยังหวังอยู่) เพียงเพื่อประชดประชันชีวิต หรืออะไรบางอย่าง กับอีกประการคือ ถึงพร้อมของเหตุผลและปัจจัยแล้ว จึงทำแบบไม่คาดหวังจริงๆ ซึ่งแน่นอน ทั้งสองต้นตอแห่งความคิดนี้ต่างให้ผลที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
 
     ความคิดหนึ่ง....เป็นทุกข์อยู่ข้างใน
 
     ความคิดหนึ่ง....มีสุขอยู่รอบด้าน
 
     อย่างไรก็ตามการที่จะทำแบบไหนหรือคิดบนเส้นทางใดนั้น คงไม่มีใครบังคับใครได้ เพราะทุกอย่างต่างมาจากประสบการณ์ และความต้องการของคนๆ นั้น
 
     และนี่คือ “ความคาดหวัง” ในปัจเจกบุคคลหลายคนคงต้องเลือกทางเดินของตนเอง ได้หรือไม่ได้ ไม่เกี่ยวกับใครมากมาย แต่ล้วนตกอยู่กับตนเองเป็นส่วนใหญ่

     อย่างไรก็ตามหากคุณหรือใครสักคนต้องมาอยู่อีกฐานะหนึ่ง ที่ต้องบริหารความคาดหวังของคนอื่นๆ นั้น ถือเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งเพราะ การบริหารความคาดหวังนี้ถือเป็น “สุดยอดวิชา” อีกเรื่องหนึ่ง โดยเฉพาะกับคนหมู่มาก เนื่องจากแต่ละคนนั้นต่างมีความคาดหวังที่ไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับต้นทุนและความทะยานอยากของเขาเหล่านั้น ซึ่งไม่สามารถจะทำให้ถูกใจหรือ “สมความคาดหวังทุกคนได้”
 
     ผมยกตัวอย่างให้เห็นง่ายๆ เช่น นายกรัฐมนตรี คงไม่สามารถบริหารความคาดหวังของคนทั้งประเทศให้ สมความคาดหวังได้ หรือ หัวหน้า คงไม่สามารถจัดการให้ลูกน้องตนเองสมความคาดหวังทุกประการได้ ด้วยเหตุนี้การบริหารความคาดหวังให้ประสบความสำเร็จจึงมีความจำเป็นต้อง “จำกัดความคาดหวัง” บนพื้นฐาน “ความพอดี” ให้ได้ หรือ กำหนดหลักกติกาแห่งความของความคาดหวังร่วมกันให้ได้ ซึ่งแน่นอนว่าอาจจะเป็นเรื่องยาก แต่ผู้บริหารทุกคนจำเป็นต้องหาวิธีการดำเนินการเรื่องนี้ให้ได้ หาไม่แล้วจะไม่มีวันจัดการกับความคาดหวังได้เลย
 
     และตราบใดที่ความคาดหวังของสังคมได้ไม่ได้รับการตอบสนอง การร่วมกันนำพาสังคมไปข้างหน้าก็คงเป็นเรื่องยาก และนั่นก็คงหมายถึงการย่ำอยู่กับที่ หรือ ถอยหลังคงคลองที่ไม่เกิดผลดีกับใครแม้แต่ฝ่ายเดียว
 
     ความคาดหวัง และ การบริหารจัดการเรื่องนี้ จึงเป็นเรื่องที่ “ท้าทาย” และรอวันพิสูจน์ความสามารถขอทุกคนต่อไป
 
     และผมก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า คุณทุกคน จะสม “ความคาดหวังของตัวเองได้” ด้วย “ตัวเอง”!!!