อังคาร, กันยายน 19, 2017

ค้นหา

วินัย เวลา และความภาคภูมิใจ

กลางเดือนมีนาคม 2557 ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเดินทางไกลไปต่างประเทศ ยังดินแดนที่ได้ชื่อว่า “พัฒนาแล้ว” สิ่งหนึ่งที่ผมสัมผัสได้นอกเหนือจากการได้ชาร์ตแบตเตอรี่ให้กับตัวเองเพื่อพร้อมสำหรับกลับมาทำงานหนักอีกครั้ง ก็คือ ภาพของความรุ่งเรืองในอดีต ที่ตกทอดมานับพันปีจนถึงปัจจุบันทั้งในยุคโรมันของอิตาลี ไลเรื่อยมาถึงสวิส และอาณาจักรของพระเจ้าหลุยซ์ของฝรั่งเศส

 

ภาพความรุ่งเรืองของอาณาจักรต่างๆ ทำให้ผมตั้งคำถามในใจ 2 เรื่อง หนึ่งในนั้นคือ ทำได้อย่างไร ซึ่งคำตอบไม่ยากก็คือ พลังแห่งอำนาจและการไล่ล่าของผู้ปกครองในอดีต แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ ดำรงอยู่ได้อย่างไร ซึ่งประเด็นนี้ผมย้อนไปย้อนมาจน ตอบคำถามให้กับตัวเองได้อยู่ 2-3 ประเด็น

หนึ่ง-ดำรงอยู่ได้เพราะกฎหมายที่เข้มงวด ด้วยเพราะประเทศเหล่านี้เข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง ทั้งเรื่องของการก่อสร้าง การต่อเติม การจัดวางผังเมือง และ เรื่องของสิ่งแวดล้อม

หนึ่ง-ดำรงอยู่ได้เพราะผู้บังคับใช้กฎหมายเข้มงวด ซึ่งผมสอบถามจากไกด์ผู้นำทางชี้แจงให้กระจ่างในเรื่องนี้ระบุชัดว่า “บ้านเมืองเขา คำไหน คำนั้น” “จับคือจับ ปรับคือปรับ ลงโทษคือลงโทษ”

แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ “ผู้ปฏิบัติตามกฎหมายก็เข้มงวด” นี่น่าจะเป็นประเด็นที่สำคัญที่สุด เพราะเรื่องง่ายๆ ที่ผมสัมผัสได้ก็คือ การขับรถกันอย่างเป็นระเบียบ การปฏิบัติตามกฎจราจร ที่แทบไม่เห็นการฝ่าฝืนเลย (ทั้งๆ ที่ไม่มีตำรวจซักคนอยู่แถวนั้น)

และพยานหลักฐานที่บ่งบอกอีกอย่างก็คือ ราวถนนแทบจะไม่มีรอยเฉี่ยวชนให้เห็นเลย

ผมได้คำตอบถึงผลดังกล่าวว่ามาจากประชาชนของเขาเกรงกลัวต่อกฎหมาย ค่าปรับ ค่าแต้มในใบขับขี่ที่ถูกตัดเป็นอย่างมาก เลยไม่มีใครกล้าทำผิดกฎจราจร

เหนือกว่านั้นที่ผมสัมผัสได้อีกอย่างตลอดการเดินทาง 10 กว่าวันครั้งนี้ก็คือ “ตัวตนของคนที่เราเรียกว่า ฝรั่ง” ที่เขาเคร่งครัดมาก นอกจาก “วินัย ในเรื่องข้างบนที่ผมกว่าถึง” นอกจากเรื่อง เวลาที่เขาแน่มาก นัดเป็นนัด หมดเวลาคือหมดเวลา ไม่มีชนิด อีกแป๊บ หรือ ขอหน่อย ให้ได้ยินเลย แล้ว นั่นคือเรื่องของความภาคภูมิใจในตัวตนของตัวเอง

“เกษตรกร ก็ภูมิใจในการเป็นเกตรกรของเขา ใช้ชีวิตตามแบบฉบับของเขา”

“คนขับรถ ก็ภูมิใจในงานของตัวเอง แบบที่ใครจะมาดูถูกไม่ได้”

“พนักงานโรงแรม หรืออื่น ๆ ก็เช่นเดียวกัน” ทุกคนต่างภูมิใจในตัวตนของตนเอง ไม่มีใครดีหรือแย่กว่าใคร ทำให้งานของทุกคน เต็มเปี่ยมในด้วยคุณภาพตามแบบฉบับของตน

และทุกคนก็น่าจะมีความสุข

กลับ...มาเมืองไทย “เหนื่อยเนอะ!!”

แต่ผมก็หวังวังเราจะดีขึ้น ส่วนผมเองตั้งปณิธานอีกครั้ง

“ผมจะเข้มงวดกับตัวเอง และผ่อนปรนให้ผู้อื่น” ซึ่งน่าจะทำให้สังคมรอบๆ ตัวมีความสุขมากขึ้น!!!